تنها دلدارى كه ميتوانيم بخوانندگانيكه از مجسم ساختن اين وضع ناگوار بيمناك شده‌اند بدهيم ، اينست كه وقوع اين انقلاب در زمان حيات ما احتمال ندارد ( چرا احتمال ندارد ! مگر قيامت زمين تنها مربوط به وضع طبيعى آنست ؟ ) چون دورهء كامل انقلاب دهها ميليون سال طول ميكشد ، احتمال اينكه انفجار در دهسال يا يك قرن بعد صورت گيرد بسيار ضعيف است ، و حتى ضعيفتر از حوادث ناگوار ديگرى است ، كه ممكن است بشريت را تهديد كند . خورشيد كه سوختش رو بنقصان ميرود ، طبعا هرچند پيرتر شود داغتر و درخشانتر ميگردد ( زيرا تمامى سوخت كه براى آخرين مراحل شعله گرفت طبعا توليد حرارت بيشترى مينمايد ) و در اواخر ده ميليارد سال آينده ( اين تحديد زمان نيز غلط است زيرا مرگ خورشيد و رستاخيز جهان را جز خداوند نميداند - إنّ اللّه عنده علم السّاعة ) تقريبا صد برابر از اكنون درخشنده‌تر خواهد شد ، در آن موقع سطح سيارهء ما به حد حرارت آب جوش گرم خواهد شد و تمام آب اقيانوسها بخار ميگردد : وَ إِذَا الْبِحارُ سُجِّرَتْ . . فُجِّرَتْ . . اقيانوسها به جوش آيند و جوّ زمين بقدرى گرم مىشود كه شايد بيشتر آن به فضاى بين سيارات فرار كنند . خورشيد پس از اين كوشش حداكثر مانند وضعى كه يك دونده در هنگام رسيدن به خط نهائى دارد ، وقتى از آخرين مقدار كيمياى مولد حرارت محروم گرديد ، سرانجام بسوى مرگ خواهد گرائيد : وَ الشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَها . . إِذَا الشَّمْسُ كُوِّرَتْ . . . انفجار خورشيد نه تنها زمين بلكه ساير سيارات دور تر را نيز ذوب مىكند ، در آن هنگام تماشاچى وجود نخواهد داشت كه اين منظرهء وحشت‌زا را بنگرد زيرا همه سوخته و نابود شده‌اند .